|
خه مبار هه ورامی(شیعره و هه ورامانی)
خیر به یدی (وبلاگ دیگر خه مبار هه ورامیwww.khambar.blogfa.com)
|
سلام بینه ره عاله کام خیر به یدی یاخوا خواهیشتا چه نه که رو نه زه ره تا بنویسدی. (لطفا نظر یادتان نرود!!!) پیشکه شــت کــه رو دیوانی ساده م [ پنجشنبه 27 بهمن 1390 ] [ ساعت 16 و 35 دقیقه و 17 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
سلام په ی وانه ره وه شه ویسه کام تا که مته ر جه
مانگیو ته
ری ئادرسو ئی لاپه ره یه واروه
په ی پرشیه ن بلاگی ئومیدواره نا چاگه یچه بی
به شم نه که ردی و سه رم ده یدی وه نه. ئادرسه
تازه که م ئینه نه (www.khambar.persianblog.ir [ شنبه 9 اردیبهشت 1391 ] [ ساعت 11 و 22 دقیقه و 54 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
[ سه شنبه 9 اسفند 1390 ] [ ساعت 16 و 52 دقیقه و 27 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
هــیـزی شـه و شادی هه م به ردانی بازار ماچو هه ی به رده به رده خاس و خه مبار خــه مــیــوه کــه چــه لــی خــرتــوله ئامه دوبــاره هــه م وره شــیـــانـــی پــه پــوله
[ پنجشنبه 4 اسفند 1390 ] [ ساعت 23 و 35 دقیقه و 58 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
گه ر سوته و دلم دوباره هه ر ویت وه شه بی به ش تو جه چه مو به خیله کا بی به شه بی هــیزی شه وی مانگه واچی من گولته ره نا گول توش دیی بینی ماچو ئه ی روره شه بی!
[ پنجشنبه 4 اسفند 1390 ] [ ساعت 23 و 27 دقیقه و 26 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
خوش به حال روزهای بچگی با هم قهر می كردیم تا قیامت و لحظه ای بعد قیامت بود خوش بحال آن روزها كه بزرگترین غصه ما شكستن نوك مدادمان بود بچه ها دوست داشتی اند وقتی که قهر می کنند بلافاصله آشتی می کنند چرا که کینه ندارند. هر چه بسازند زودخراب می کنند چرا که به دنیا دلبستگی ندارند. با خاک بازی می کنند چرا که تکبرندارند. هر چی خوراکی دارند زود تعارف کرده یا می خورند و برای فردا چیزی نگه نمی دارند چرا که آرزوهای دور و درازی ندارند.. پس انسان بزرگ کسی است که هیچ وقت قلب کودکانه اش را از دست ندهد [ سه شنبه 2 اسفند 1390 ] [ ساعت 11 و 57 دقیقه و 17 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
[ پنجشنبه 27 بهمن 1390 ] [ ساعت 16 و 34 دقیقه و 37 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
میرزا عبدالقادر پاوه ای درسپیده دم یكی از روزهای پاییزی سال1226دیده به جهان گشود.وی درچهارده سالگی به سرودن شعر پرداخت وتا آخر عمر باشعر زیست.شعرهای اوخالی ازمدح وچاپلوسی است ومنعكس كننده ی دردهای جامعه میباشد.
میرزا بیشتر عمرش رادرسفر وسیاحت سپری كرده است وشهرهای مختلف ایران وعراق وتركیه را زیر پانهاده ودر همین سفرها بود كه با زبان های فارسی وتركی وعربی آشنا شد. این شاعر دلسوخته ی پركار آثاربسیاری داشته كه متاسفانه بیشتر آن خاكسترشده وبربادرفته. دراین قسمت چند تیكه از شاهكار های میرزا عبدالقادر را به نمایش میگذارم .ودر آینده از اشعار وی دراین وبلاگ قرار خواهم داد.............. شیرینی دوسان دوعاو سلامـــــه ن ســه وقـاتـی یـاران نـامه وپـه یامـه ن شیره ی مه حه ببه ت مابه ین یاران وه شته ره ن جه تام شیرینی شاران . . . . . . . . . من هه ر توم هه نی نه ك واجی توم بؤ توم هه ن چه نی عام نیه ن چه نی تؤ ساتؤ بؤ دیده م بئ په روا وبئ خــــه م تـؤتـؤ ،تؤی جـــه رگم جیا كه ر وه هه م جاتـــــؤتــــؤی ده رون بگیــله پــیــش دا ئـه ر تؤ دیت تویی غه یرجه تؤ تیش دا تـؤخـوا ویــت ئاساباوه ره ش وه بـــــه ر وه مه ودای مـؤژگان پاره پـاره ش كه ر (قـادر)چه نـی تـؤ دنیاش وه كـــــــاره ن بئ تـؤ زنــده گـــیش چــــون ژارمـاره ن [ شنبه 22 بهمن 1390 ] [ ساعت 13 و 38 دقیقه و 39 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
هاره سه خته نی
هاره سه خته نی ، هاره سه خته نی تۆ خۆ که م قیمه ت ، سه نگی سه خته نی
جای بوڵه ند ئێقباڵ ، ساحێب به خته نی یار ئامان وه لات، جه هد و جه خته نی تراشیده ی ده ست ، سه ر ئوستادی باش جه سته ت پڕ جه زه خم ، قوڵنگه ی سه نگ تاش یادگار ئۆسای قه دیم زه مانان ده س ئاسی ده سکێش ، خه یاته ی خانان
چمان تاشیای ، تێشه ی فه رهادی ده سته ت جه نه مام ، داری شمشادی ئارۆ قیبله و من به له نجه و لاره ته شریفش وه لای تۆ ئامان هاره
شیرینه ن نیشته ن دانه مه دۆ پێش هاره ش هار که رده ن ، ده ور مه دۆ نه وێش
مه گێڵۆ به ده ور چوون چه رخی چه پگه رد هه یاهووش گه رمه ن ، مه ناڵۆ جه ده رد دوو لیمۆی وه ش بۆش ته رحی شه مامه جمه جم شانه نه یه خه ی جامه که س چوون تۆ ئازیز جه لای یار نه بێ هاره چی وه شیی سا چی هار نه بێ تای تۆڕه ی زوڵفان سیای عه نبه ر بۆ سه ر ئاوێز که رده ن تا وه بانی تۆ ده خیله ن ده ستت به ده ستی یاره ن په نجه ش رێش نه بۆ هاره هاواره ن شیرین به سه د ناز مه کێشۆ ده سته دانه مه دۆ پێت چوون ئاوات واسته دانه ش مه سانی چوون سته مکاران مه که ریش وه گه رد توتیای شاران تاقه ت شی جه لام ، واتم ئه ی هاره به مه ودای ئه ڵماس ، بای پاره پاره تۆ ده ستی شیرین ده سته کێشته ن ئاواتت بڕیان ، ناڵه ی چێشته ن تۆ په نجه ی شیرین که فته نت وه سه ر چی ساڕێش نه بێ زامانی خه ته ر با من بناڵوو رۆوان تا شه وان زه ده ی هیجرانم ، ده ردم بێ ده وان هاره ی هه راسان هه رده ی هه رده گێڵ كه م ده ور ده نه وێت چوون دێوانه ی وێڵ ئانه شیرینه ن دوڵبه ر ، دڵستان دڵ چێت مه سانۆ به مه کر و داستان به به ین و به قاش هیچ مه به خه ڕه جه فاش سه د باره ن ، وه فاش یه ک زه ڕه چه نی که س تا سه ر هه رگیز یار نیه ن یاری ساحیب شه رت ، وه فادار نیه ن کاتێ مه زانی هورئێزا به قه س چوون بێ به ینه تان جه تۆش کێشا ده س شی به ماوای وێش ، ته شریف به رده وه تۆش ئاستی وه لای داخ و ده رده وه کۆتا بی سه داو نه عره ته و ده نگت بێ قیمه ت گنای ، که ساس بێ سه نگت به دڵه ی پڕسۆز مه ینه ت باره وه پێچیای به ده رد، دووری یاره وه ئه وسا چه نی زام بێ ده وای خه ته مات مه بی بێ ده نگ ،جه سه یدی به د ته ر سه یدی عار نیه ن سه یدی عار نیه ن هه ر که س عاشقه ن ناڵه ش عار نیه ن ئێمه یچ ناڵه مان خۆ بێکار نیه ن که س جه ده ردی که س خه به ردار نیه ن منیچ دێوانه ی خاڵی شیرینم پابه ندی تای زوڵف بۆ عه نبه رینم به ڵام ئێد شیرین ئه یامان نیه ن چون خواجه ی غه مخوار غوڵامان نیه ن هه ر گیز چه نی که س تا سه ر نه ساته ن شه رتش ، ئێقرارش ، وه فاش یه ک ساته ن تا مه یۆ وه لام ره ندی جه مین گوڵ خۆفی هیجرانش ، مه نیشۆم نه دڵ ئه وساته شیرین مه کێشۆ ده ستم ماوه رۆ به سۆز زامانی سه ختم جه خۆفی لواش جه سته م نه له رزه ن هاوارو هه ی داد هه ی هانام به رزه ن گیرۆ ده ی هیجران دایم بێ که یفه ن کافر گیرۆده ی هیجران بۆ حه یفه ن یاران یه سه نگه ن چه نش حاشاکه ن جه سته ی مه ینه تبارمن ته ماشاکه ن یا سه نگه ن په یته ور مه سۆچۆ به تاو دڵ قه تره ی هوونه ن چوون نه بۆ به ئاو ( سه یدی ) جه هیجران شۆخی جه مین لال سا په ی چێش نه بۆ به کۆگای زووخاڵ [ پنجشنبه 20 بهمن 1390 ] [ ساعت 08 و 45 دقیقه و 25 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
پس از آن به روستای چروستانه در اطراف حلبچه رفته و در آنجا به تدریس پرداخته است . پس از مدتی هوای تصوف اورا مجذوب كرده و گرفتار ذوق اهل معنا می گردد و بهمین دلیل به شهر ته ویله رفته و صوفی شیخ عثمان سراج الدین كه خلیفه مولانا خالد نقشبندی بزرگ طریقه نقشبندی در كردستان می شود . و مدت زیادی را به عنوان مرید شیخ سراج الدین بسر می برد . پس از چند سال به روستای بیاویله نزدیك حلبجه می رود و پس از مدتی به روستای گونه رفته و چند سال نیز در آنجا می ماند . سپس به شه میران كه در آن زمان تحت اداره شیخ علی عبابیلی بوده است می رود كه شیخ علی احترام بسیار زیادی برای مولوی قایل بوده است اما پس از مدتی عثمانی خاله بدستور محمد پاشای جاف اداره شه میران را از شیخ علی گرفته و بهمین دلیل مولوی راهی روستای سه رشاته كه زادگاه اوست می شود و در همان روستا دیده از جهان فرو می بندد . مولوی در سالهای حیات خویش با چند حادثه و فاجعه سخت مواجه شده است ( آنگونه كه از شعرهای او برمی آید ) اول سوختن كتابخانه مولوی كه در آن كتابهای بسیار و نوشته ها و حتی دیوان شعر او می سوزد . دوم وفات عنبر خاتون همسر مولوی است كه آنگونه كه پیداست احترام و عشق زیادی به او داشته است . سوم از دست دادن بینایی بمدت هفت سال كه همان باعث وفات و افول ستاره ای بی بدیل در آسمان شعر و ادب اورامان و كردستان می شود . سر انجام مولوی پس از 79 سال عمر سراسر با بركت در سال 1300هجری قمری دیده از جهان فرو بست . از مولوی آثار ارزشمندی بجای مانده است دیوان مه وله وی : الفضیله : كه شامل 2031 شعر عربی است و در سال 1285 هجری قمری آنرا به رشته تحریر در آورده است العقیده المرضیه : مشتمل بر 2452 شعر كردی كه در سال 1352 هجری قمری از سوی محی الدین صبری النعیمی در مصر بچاپ رسیده است . اولین بیت دیوان اینگونه آغاز می شود زوبده ی عه قیده و خو لاصه ی كه لام هه ر له تو بو توس ثه نای تام الفوائح : كه شامل 527 شعر فارسی است كه همراه العقیده در سال 1352 توسط محی الدین صبری النعیمی در مصر بچاپ رسیده است . بجز این موارد كتابی در باره اصول طریقه نقشبندی از ایشان بجای مانده است . [ چهارشنبه 19 بهمن 1390 ] [ ساعت 23 و 11 دقیقه و 50 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
شای سوسه ن خالان بینایی دیده م شای سوسه ن خالان ئی ده سته ی به سته ی مه ستی گولالان بگیره ش جه ده س ئی كه م تاله وه بنیه ش وه گونای موشكین خاله وه گول په ی گول خاسه ن جه مین جامه نی گول بوی گول قامه ت گول اندامه نی شاباشو تو بان گولالانی مه س سه یدی خار خاسه ن بگیرو نه ده س [ سه شنبه 18 بهمن 1390 ] [ ساعت 16 و 50 دقیقه و 09 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ]
[ نظرات ]
|
درباره وبلاگ  به خیر بون به وبلاگی خوتان وبلاگی خه مبار هه ورامی(ئیسماعیلی كه ریمی نژاد) بسم الله الرحمن الرحیم زندگی نامه خه مبار هه ورامی : من ئیسماعیل که ریمی نژاد له ناو بنه ماله ییکی فه رهه نگی که باوکم خه لیل(احمد)که ریمی نژاد فوق لیسانسی علوم قرآن و حدیث ئوستادی دانژگای په یام نور و ده بیری ده بیرستانه کانی پاوه خه لکی گوندی دزاوه ر (له گونده کانی هه ورامانی لهون) و دایکم له بنه ماله ی ضیاییه کان- خه لکی شاری پاوه (که مه رحومی حاجی ماموستا مه لا زاهیدی ضیاییش له و بنه ماله یه) له یه كه می ره زبه ری سالی 1369 زایینی له شاری پاوه له دایك بوم و پینج سالی سه ره تایی ژیانم دور له وه ته ن له مه نته قه ی سه لاسی باوه جانی برده سه ر و و دوای ئه ودو سال و نیم له زاهیدان و دوای ئه و دو سال له روانسه ر ژیانم تی په ر كرد وه دوای ئه وه گه رامه وه بو پاوه له سالانی ناوه ندی(راهنمایی) ئیفتخاری شاگردی له حضوری مه رحوم غازی خه لیلیم بو ( له ئه دیبه گه وره كانی پاوه) و دوای رینمونیه كانی ئه و به ریزه زانیم كه ده توانم شیعر بلیم ئه مما ره وه ندی شیعر وتنم تا پیش دانشگاهی خه وت و له و كاته یش دا بریك ده لایل بوه باعیس كه دوباره ئه و حسه له من دا بجوشیته وه و بومه عزوی ئه نجومه ن ئه ده بی پاوه .هه ر به و ده لایله له ده رسیچ دور كه وتمه وه(تا پیش دانشگاهی جزء نفرات برتر كلاس بودم) و بوه باعیس كه له حالیك دا كه رشه تم تجربی بو رشته ییكی ئینسانی قه بول بم ئیستایش دانشجوی ترم ئاخر علوم قرآن و حدیثم ئیستایش وه كو كه سیكی بچوك له جامیعه ی شیعر و ئه ده بی هه ورامان به ئه ركی سه ر شانی خومی ده زانم كه بو ناساندی هه ر چی زیاتری ئه ده ب و كلتوری هه ورامان و كوردستان به خه لكی بن ده ستی كوردستان و (علی الخصوص جوانان و لاوانی كورد كه له كولیژ و دانشگاكانی ئیران خه ریكی ته حسیلن) به م وبلاگه بچوكانه ی (www.khambar.blogfa.com ( كه خه ریكم دایان ئه مه رزینم ته كلیفی خوم به جامعه ی ئه ده بی كورد و هه ورامان ئه دا بكه م و توزیك له م ئه ركه له سه ر شانم لا به م ئومید و هیوای من ئه وه یه كه دوستان و ئاشنایان و ته واوی ئه وانه ی كه من ئه ناسن و هه روه ها ئه وانه ی كه من ناناسن به چاوی عه فو و به زه یی بروانن بو مه تالبی ئه م وبلاگانه و وه كو جامیكی خاوین عه یبه كانم بو ده ر بخه ن و رینمونیم كه ن له سه ر ئه وه ی كه ئه م خزمه تمانه كاملتر و جوان تر بی انشالله. ادب كردی از قویترین ادبیاتهای قومیتهای ایرانی(آریایی) است و در میان ادب كردستان ادبیات منطقه اورامان كه شامل قسمت هایی از سه استان كرمانشاه كردستان و سلیمانیه عراق است را میتوان قویترین و كهن ترین قسمت ادب كردی برشمرد. |
| [ طراح قالب : پیچک ] [ Weblog Themes By : Pichak.net ] |
