تبلیغات
خه مبار هه ورامی(شیعره و هه ورامانی)
خه مبار هه ورامی(شیعره و هه ورامانی)
خیر به یدی (وبلاگ دیگر خه مبار هه ورامیwww.khambar.blogfa.com) 
قالب وبلاگ

سلام دوستان عزیز نظرات شما در این وبلاگ نمایش داده خواهد شد اما مطالب این وبلاگ بعلت کمبود وقت به روز رسانی نمی شود  برای دیدن از وبلاگ اصلی خه مبار هه ورامی به وبلاگ(www.khambar.blogfa.com)مراجعه کنید و از مطالب و اشعار و عکس های خواندنی و دیدنی لذت ببرید. عکس ها و اشعار شما با نام خودتان در این وبلاگ و سایر وبلاگهای من در صورت تمایل نمایش داده خواهد شد امیدوارم با حضور خود بنده را مانند گذشته سربلند کنید و با نظرات خود برای هر چه بهتر کردن وبلاگ من را یاری کنید
با تشکر از حضور گرم شما
خه مبار هه ورامی (اسماعیل کریمی نژاد)

[ شنبه 24 تیر 1391 ] [ ساعت 17 و 48 دقیقه و 56 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]

[ سه شنبه 9 اسفند 1390 ] [ ساعت 17 و 52 دقیقه و 27 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]

هــیـزی شـه و شادی هه م به ردانی بازار

ماچو هه ی به رده به رده خاس و خه مبار

خــه مــیــوه کــه چــه لــی خــرتــوله ئامه

دوبــاره هــه م وره شــیـــانـــی پــه پــوله


[ جمعه 5 اسفند 1390 ] [ ساعت 00 و 35 دقیقه و 58 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]

گه ر سوته و دلم دوباره هه ر ویت وه شه بی

به ش تو جه چه مو به خیله کا بی به شه بی

هــیزی شه وی مانگه واچی من گولته ره نا

گول توش دیی بینی ماچو ئه ی روره شه بی!


[ جمعه 5 اسفند 1390 ] [ ساعت 00 و 27 دقیقه و 26 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]
خوش به حال روزهای بچگی با هم قهر
می كردیم تا قیامت و لحظه ای بعد قیامت بود

خوش بحال آن روزها كه بزرگترین غصه ما
شكستن نوك مدادمان بود

بچه ها دوست داشتی اند

وقتی که قهر می کنند بلافاصله آشتی می کنند چرا که کینه ندارند.

 هر چه بسازند زودخراب می کنند چرا که به دنیا دلبستگی ندارند.

 با خاک بازی می کنند چرا که تکبرندارند.

هر چی خوراکی دارند زود تعارف کرده یا می خورند و برای فردا چیزی

 نگه نمی دارند چرا که آرزوهای دور و درازی ندارند..

پس انسان بزرگ کسی است که هیچ وقت قلب کودکانه اش را از دست ندهد






بازی کودکان در خاک و ماسه



[ سه شنبه 2 اسفند 1390 ] [ ساعت 12 و 57 دقیقه و 17 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]
http://pawah.webphoto.ir/photos/pa789574.jpg
[ پنجشنبه 27 بهمن 1390 ] [ ساعت 17 و 34 دقیقه و 37 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]
میرزا عبدالقادر پاوه ای درسپیده دم یكی از روزهای پاییزی سال1226دیده به جهان گشود.وی درچهارده سالگی به سرودن شعر پرداخت وتا آخر عمر باشعر زیست.شعرهای اوخالی ازمدح وچاپلوسی است ومنعكس كننده ی دردهای جامعه میباشد.

میرزا بیشتر عمرش رادرسفر وسیاحت سپری كرده است وشهرهای مختلف ایران وعراق وتركیه را زیر پانهاده ودر همین سفرها بود كه با زبان های فارسی وتركی وعربی آشنا شد.

این شاعر دلسوخته ی پركار آثاربسیاری داشته كه متاسفانه بیشتر آن خاكسترشده وبربادرفته.

دراین قسمت چند تیكه از شاهكار های میرزا عبدالقادر را به نمایش میگذارم .ودر آینده از اشعار وی دراین وبلاگ قرار خواهم داد..............

شیرینی دوسان دوعاو سلامـــــه ن                 ســه وقـاتـی یـاران نـامه وپـه یامـه ن

شیره ی مه حه ببه ت مابه ین یاران                 وه شته ره ن جه تام شیرینی شاران

.                                               .                               .

.                                               .                               .

.                                               .                               .

من هه ر توم هه نی نه ك واجی توم بؤ             توم هه ن چه نی عام نیه ن چه نی تؤ

ساتؤ بؤ دیده م بئ په روا وبئ خــــه م              تـؤتـؤ ،تؤی جـــه رگم جیا كه ر وه هه م

جاتـــــؤتــــؤی ده رون بگیــله پــیــش دا            ئـه ر تؤ دیت تویی غه یرجه تؤ تیش دا

تـؤخـوا ویــت ئاساباوه ره ش وه بـــــه ر            وه مه ودای مـؤژگان پاره پـاره ش كه ر

(قـادر)چه نـی تـؤ دنیاش وه كـــــــاره ن             بئ تـؤ زنــده گـــیش چــــون ژارمـاره ن


منبع:دیوان میرزا عبدالقادر پاوه ای


[ شنبه 22 بهمن 1390 ] [ ساعت 14 و 38 دقیقه و 39 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]
                         هاره سه خته نی

هاره سه خته نی  ، هاره سه خته نی

تۆ خۆ که م قیمه ت ، سه نگی سه خته نی

جای بوڵه ند ئێقباڵ ، ساحێب به خته نی

یار ئامان وه لات، جه هد و جه خته نی

تراشیده ی ده ست ، سه ر ئوستادی باش

جه سته ت پڕ جه زه خم ، قوڵنگه ی سه نگ تاش

یادگار ئۆسای قه دیم زه مانان

ده س ئاسی ده سکێش ، خه یاته ی خانان

چمان تاشیای ، تێشه ی فه رهادی

ده سته ت جه نه مام ، داری شمشادی

ئارۆ قیبله و من به له نجه و لاره

ته شریفش وه لای تۆ ئامان هاره

شیرینه ن نیشته ن دانه مه دۆ پێش

هاره ش هار که رده ن ، ده ور مه دۆ نه وێش

مه گێڵۆ به ده ور چوون چه رخی چه پگه رد

هه یاهووش گه رمه ن ، مه ناڵۆ جه ده رد

دوو لیمۆی وه ش بۆش ته رحی شه مامه

جمه جم شانه نه یه خه ی جامه

که س چوون تۆ ئازیز جه لای یار نه بێ

هاره چی وه شیی سا چی هار نه بێ

تای تۆڕه ی زوڵفان سیای عه نبه ر بۆ

سه ر ئاوێز که رده ن تا وه بانی تۆ

ده خیله ن ده ستت به ده ستی یاره ن

په نجه ش رێش نه بۆ هاره هاواره ن

شیرین به سه د ناز مه کێشۆ ده سته

دانه مه دۆ پێت چوون ئاوات واسته

دانه ش مه سانی چوون سته مکاران

مه که ریش وه گه رد توتیای شاران

تاقه ت شی جه لام ، واتم ئه ی هاره

به مه ودای ئه ڵماس ، بای پاره پاره

تۆ ده ستی شیرین ده سته کێشته ن

ئاواتت بڕیان ، ناڵه ی چێشته ن

تۆ په نجه ی شیرین که فته نت وه سه ر

چی ساڕێش نه بێ زامانی خه ته ر

با من بناڵوو رۆوان تا شه وان

زه ده ی هیجرانم ، ده ردم بێ ده وان

هاره ی هه راسان هه رده ی هه رده گێڵ

كه م ده ور ده نه وێت چوون دێوانه ی وێڵ

ئانه شیرینه ن دوڵبه ر ، دڵستان

دڵ چێت مه سانۆ به مه کر و داستان

به به ین و به قاش هیچ مه به خه ڕه

جه فاش سه د باره ن ، وه فاش یه ک زه ڕه

چه نی که س تا سه ر هه رگیز یار نیه ن

یاری ساحیب شه رت ، وه فادار نیه ن

کاتێ مه زانی هورئێزا به قه س

چوون بێ به ینه تان جه تۆش کێشا ده س

شی به ماوای وێش ، ته شریف به رده وه

تۆش ئاستی وه لای داخ و ده رده وه

کۆتا بی سه داو نه عره ته و ده نگت

بێ قیمه ت گنای ، که ساس بێ سه نگت

به دڵه ی پڕسۆز مه ینه ت باره وه

پێچیای به ده رد، دووری یاره وه

ئه وسا چه نی زام بێ ده وای خه ته

مات مه بی بێ ده نگ ،جه سه یدی به د ته ر

سه یدی عار نیه ن سه یدی عار نیه ن

هه ر که س عاشقه ن ناڵه ش عار نیه ن

ئێمه یچ ناڵه مان خۆ بێکار نیه ن

که س جه ده ردی که س خه به ردار نیه ن

منیچ دێوانه ی خاڵی شیرینم

پابه ندی تای زوڵف بۆ عه نبه رینم

به ڵام ئێد شیرین ئه یامان نیه ن

چون خواجه ی غه مخوار غوڵامان نیه ن

هه ر گیز چه نی که س تا سه ر نه ساته ن

شه رتش ، ئێقرارش ،  وه فاش یه ک ساته ن

تا مه یۆ وه لام ره ندی جه مین گوڵ

خۆفی هیجرانش ، مه نیشۆم نه دڵ

ئه وساته شیرین مه کێشۆ ده ستم

ماوه رۆ به سۆز زامانی سه ختم

جه خۆفی لواش جه سته م نه له رزه ن

هاوارو هه ی داد هه ی هانام به رزه ن

گیرۆ ده ی هیجران دایم بێ که یفه ن

کافر گیرۆده ی هیجران بۆ حه یفه ن

یاران یه سه نگه ن چه نش حاشاکه ن

جه سته ی مه ینه تبارمن ته ماشاکه ن

یا سه نگه ن په یته ور مه سۆچۆ به تاو

دڵ قه تره ی هوونه ن چوون نه بۆ  به  ئاو

( سه یدی )  جه هیجران شۆخی جه مین لال

سا په ی چێش نه بۆ به کۆگای زووخاڵ


[ پنجشنبه 20 بهمن 1390 ] [ ساعت 09 و 45 دقیقه و 25 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]


سید عبدالرحیم فرزند ملا سعید نوه ملا یوسف جان فرزند ملا ابوبكر مصنفی چوری كه منتسب به سید محمد زاهد كه معروف به پیر خدر شاهو است می باشد . تخلص شعری وی ( مه عدوومی ) است و در فرهنگ و ادبیات كردی به مولوی مشهور است .مه وله وی (مولوی ) در سال 1221 هجری قمری در روستای سرشانه ( سه رشانه ) در منطقه تاوه گوز كردستان عراق در خانواده ای فرهنگی - دینی چشم به جهان گشود . در كودكی همراه با خانواده به روستای بیژاوه نزدیك شهر حلبچه می رود و در آنجا نزد پدر قرآن می آموزد همزمان كتاب های مقدماتی فارسی و صرف و نحو عربی را نیز آموخته است . پس از آن همچون بسیاری از طلبه های كردستان برای فراگیری علم به شهر پاوه رفته است و پس از فراگیری علوم در شهر پاوه به چور از توابع مریوان رفته و پس از آن به سنه (سنندج ) رفته و در مسجد وزیر به تحصیل علوم زمان پرداخته است سپس به بانه و پس از آن به سلیمانی ( سلیمانیه ) رفته ور در مسجد گه وره ( بزرگ ) آن شهر از خدمت عالم بزرگ شیخ معروف نودی استفاده نموده است سپس به مسجد جامع حلبجه رفته و از وجود شیخ عبدالله خه رپانی استفاده نموده بعد از ان به قه لای جوانرود رفته و پس از آن دوباره به سنه (سنندج ) رفته و در مسجد دار الاحسان مدتی بیشتر از بار اول راگذرانده است . سپس به سلیمانی ( سلیمانیه ) رفته و در خدمت ملا عبدالرحمن نودشه ای كه مفتی سلیمانیه بوده و امام مسجد مه لكه ندی بوده است درس طلبگی را تمام كرده و موفق به اخذ اجازه از محضر ایشان گردیده است .

پس از آن به روستای چروستانه در اطراف حلبچه رفته و در آنجا به تدریس پرداخته است . پس از مدتی هوای تصوف اورا مجذوب كرده و گرفتار ذوق اهل معنا می گردد و بهمین دلیل به شهر ته ویله رفته و صوفی شیخ عثمان سراج الدین كه خلیفه مولانا خالد نقشبندی بزرگ طریقه نقشبندی در كردستان می شود . و مدت زیادی را به عنوان مرید شیخ سراج الدین بسر می برد . پس از چند سال به روستای بیاویله نزدیك حلبجه می رود و پس از مدتی به روستای گونه رفته و چند سال نیز در آنجا می ماند . سپس به شه میران كه در آن زمان تحت اداره شیخ علی عبابیلی بوده است می رود كه شیخ علی احترام بسیار زیادی برای مولوی قایل بوده است اما پس از مدتی عثمانی خاله بدستور محمد پاشای جاف اداره شه میران را از شیخ علی گرفته و بهمین دلیل مولوی راهی روستای سه رشاته كه زادگاه اوست می شود و در همان روستا دیده از جهان فرو می بندد .

مولوی در سالهای حیات خویش با چند حادثه و فاجعه سخت مواجه شده است ( آنگونه كه از شعرهای او برمی آید ) اول سوختن كتابخانه مولوی كه در آن كتابهای بسیار و نوشته ها و حتی دیوان شعر او می سوزد . دوم وفات عنبر خاتون همسر مولوی است كه آنگونه كه پیداست احترام و عشق زیادی به او داشته است . سوم از دست دادن بینایی بمدت هفت سال كه همان باعث وفات و افول ستاره ای بی بدیل در آسمان شعر و ادب اورامان و كردستان می شود . سر انجام مولوی پس از 79 سال عمر سراسر با بركت در سال 1300هجری قمری دیده از جهان فرو بست .

از مولوی آثار ارزشمندی بجای مانده است

دیوان مه وله وی :

الفضیله : كه شامل 2031 شعر عربی است و در سال 1285 هجری قمری آنرا به رشته تحریر در آورده است

العقیده المرضیه : مشتمل بر 2452 شعر كردی كه در سال 1352 هجری قمری از سوی محی الدین صبری النعیمی در مصر بچاپ رسیده است . اولین بیت دیوان اینگونه آغاز می شود

زوبده ی عه قیده و خو لاصه ی كه لام

هه ر له تو بو توس ثه نای تام

الفوائح : كه شامل 527 شعر فارسی است كه همراه العقیده در سال 1352 توسط محی الدین صبری النعیمی در مصر بچاپ رسیده است .

بجز این موارد كتابی در باره اصول طریقه نقشبندی از ایشان بجای مانده است .


[ پنجشنبه 20 بهمن 1390 ] [ ساعت 00 و 11 دقیقه و 50 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]

شای سوسه ن خالان

بینایی دیده م شای سوسه ن خالان

                    ئی ده سته ی به سته ی مه ستی گولالان

بگیره ش جه ده س ئی كه م تاله وه

                               بنیه ش وه گونای موشكین خاله وه

گول په ی گول خاسه ن جه مین جامه نی

                             گول بوی گول قامه ت گول اندامه نی

شاباشو تو بان گولالانی مه س

                            سه یدی خار خاسه ن بگیرو نه ده س


[ سه شنبه 18 بهمن 1390 ] [ ساعت 17 و 50 دقیقه و 09 ثانیه ] [ خه مبار هه ورامی ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

به خیر بون به وبلاگی خوتان وبلاگی خه مبار هه ورامی(ئیسماعیلی كه ریمی نژاد)

ادب كردی از قویترین ادبیاتهای قومیتهای ایرانی(آریایی) است و در میان ادب كردستان ادبیات منطقه اورامان كه شامل قسمت هایی از سه استان كرمانشاه كردستان و سلیمانیه عراق است را میتوان قویترین و كهن ترین قسمت ادب كردی برشمرد.
نظر سنجی
نظر شما در مورد تخلص خه مبار برای من چیست ؟






آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب